را براى ما نمىآورى تا تو را تصديق كنند » ؟ ! در آغاز همين سوره فرقان نيز خوانديم كه مشركان مىگفتند : لَوْ لا أُنْزِلَ إِلَيْه مَلَكٌ فَيَكُونَ مَعَه نَذِيراً : « چرا فرشته اى همراه او مامور انذار انسانها نشده است » ؟ در حالى كه يك انسان حق طلب براى اثبات يك مطلب ، تنها مطالبه دليل مىكند اما نوع دليل هر چه باشد ، مسلما تفاوت نمىكند ، هنگامى كه پيامبر اسلام ص با نشان دادن معجزات و از جمله خود قرآن حقانيت دعوت خويش را به وضوح ثابت كرده ، ديگر اين بهانه‌ها چه معنى دارد ؟ و بهترين دليل براى اينكه اين سخنان را به خاطر تحقيق پيرامون نبوت پيامبر نمىگفتند اين است كه تقاضاى مشاهده پروردگار كردند و او را تا سر حد يك جسم قابل رؤيت تنزل دارند ، همان تقاضاى بى اساسى كه مجرمان بنى اسرائيل نيز داشتند ، و پاسخ قاطع آن را شنيدند كه شرح آن در سوره اعراف آيه 143 آمده است . لذا قرآن در پاسخ اين تقاضاها ذيل آيه مورد بحث مىگويد : « آنها در مورد خود تكبر ورزيدند و گرفتار غرور و كبر و خود بينى شدند » ( * ( لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ ) * ) . « و طغيان كردند ، چه طغيان بزرگى » ؟ ( * ( وَعَتَوْا عُتُوًّا كَبِيراً ) * ) . « عتو » ( بر وزن غلو ) به معنى خوددارى از اطاعت و سرپيچى از فرمان توأم با عناد و لجاج است . تعبير « * ( فِي أَنْفُسِهِمْ ) * » ممكن است به اين معنى باشد كه آنها در مورد خود به كبر و خود بينى گرفتار شدند و نيز ممكن است به اين معنى باشد كه آنها كبر و غرورشان را در دل پنهان كردند و اين بهانه‌ها را آشكار ! در عصر و زمان ما نيز كسانى هستند كه منطق مشركان پيشين را تكرار مىكنند و مىگويند تا خدا را در محيط آزمايشگاه خود نبينيم و تا روح را در زير چاقوى